Travelling-uitnodiging aan politici

Travelling…Uitnodiging aan de politici…
.

Lieve politici. Ik ben op dit moment niet in Nederland en volg ook niet alle debatten op de voet. Wat ik mee krijg van de politiek en verkiezingen in Nederland is angst, heel veel angst. O ja en ‘de schuld geven’. Als iets niet loopt zoals je zou wensen is het de schuld van de ander. Om het makkelijk te maken wordt door de sommige politici de ‘ander’, de ‘moslim’ genoemd.

Lieve politici. Ik wil jullie bekennen, dat ik het herken…die angst. Ook ik heb enorme angst voor het onbekende gekend. Echt jullie zijn daarin niet alleen.

Mijn naam is Mirjam en sinds 1 januari ben ik op reis met mijn 2 paarden in Europa. Om verschillende redenen was ik niet meer helemaal gelukkig in Nederland. Voor mijn niet-gelukkig zijn had ik natuurlijk ‘de ander’ de schuld kunnen geven. Dan had ik kunnen wachten totdat ‘de ander’ zou veranderen en dan zou mijn niet-zo-happy zijn, zijn opgelost. Ik heb echter ervoor gekozen om, ondanks mijn angsten, zelf te kiezen voor mijn geluk.

Ik had al jarenlang het idee om naar het buitenland te gaan om te gaan ervaren hoe het daar zou zijn voor mij en de paarden. Na een leven als reisleider zou je denken dat het makkelijk zou zijn om te gaan gaan maar niets was minder waar. Nu ik de verantwoordelijkheid had over 2 paarden en ik het gevoel had dat ik me moest vastklampen aan zekerheid, om zo voor hen te kunnen zorgen, kwam daarbij gratis en voor niets een enorme angst voor het het/de onbekende en het gebrek aan zekerheid/controle.

Want ‘wat als er iets zou gebeuren onderweg in Frankrijk?’. Ik spreek de taal niet, heb 2 paarden achterin. In mijn beleving was het hel. Jarenlang heb ik mezelf tegengehouden door mijn angsten.

Nu ga ik jullie echter vertellen wat er daadwerkelijk gebeurde. Ik ben mijn angsten voor het onbekende (je mag het ook vervangen door moslim hoor als dat de vergelijking makkelijker maakt) aangegaan. Ik ben in de auto gestapt met de paarden achterin en ben eerst nog veilig naar een vertrouwde plek in Nederland gereden. Nog even lief zijn voor mezelf. Vervolgens kwam ik bij DE onbekenden in Belgiƫ. Wat ik ontmoette bij deze onbekenden, was niets dan liefde en hartelijkheid. Ik mocht zo maar meeleven. In Normandiƫ had de onbekende (ok deze was wel bekend) zoveel vertrouwen in mij dat ik zomaar 6 weken in het huis mocht blijven. Onderweg in Midden-Frankrijk ontmoette ik totale vreemden die mijn paarden opvingen, te eten gaven en zorgde dat ze zich veilig voelde, zonder dat ze er een cent ervoor wilde hebben. De mensen waar ik sliep kookte voor mij toen we te laat waren voor een restaurant en zo kan ik nog doorgaan.

Ondanks dat ik geen Frans spreek, heb ik met iedereen die ik tegenkwam kunnen communiceren. Of het nu de meneer in de supermarkt was, of het trailerbedrijf, of de mensen op straat/het strand als ik met de paarden op weg was. Simpelweg omdat we gebaren hebben, lichaamstaal, gezichtsuitdrukkingen, maar nog veel belangrijker……dezelfde gevoelens.

Of we nu Nederlands, Frans, Spaans, dik, dun, groot, klein, katholiek, protestant of Moslim zijn. Gevoelens zijn universeel lieve politici.

Ik heb me jarenlang laten tegenhouden door mijn angst voor het (de) onbekende. Daar in het onbekende zou alles anders zijn. Mijn angst is echter nu na 2 maanden al zooooveel minder. Hoe ik dat gedaan heb? Simpelweg door mijn angst voor het onbekende in de ogen te kijken en in gesprek te gaan met het (de) onbekende.

Lieve politici. Ik nodig jullie uit om samen met mij een stukje mee te reizen.

Mocht dat niet lukken. Ga dan in plaats van weg van het (de) onbekende, de ontmoeting aan….Je zult ontdekken dat het (de) onbekende niet de schuld is van jouw ongeluk of het ongeluk van Nederland. Sterker nog. Ik weet zeker dat angst vervangen wordt door hartelijkheid en liefde…Succes!

Liefs Mirjam